ناسا در نظر دارد در آینده ای نزدیک فضانوردان خود را به ماه و پس از آن به مریخ و شاید فراتر از آن بفرستند . اما در این بین یک مشکل بزرگ وجود دارد و آن تابش های الکترو مغناطیس مضرردر خارج از جو زمین است .

فضانوردانی با انجام این سفر ها خود را در معرض تشعشعات کیهانی و تابش های مضرر خورشید که عمدتا از ذرات پر سرعت الکترون و پروتون تشکیل شده اند ، قرار می دهند که باعث بروز سرطان و دیگر ناسازگاری ها در بدن آن ها می شود.یکی از ساده ترین راه ها برای مقابله با این مشکل استفاده از بتون می باشد مانند سازه هایی که در اطراف راکتور هسته ای وجود دارد اما ساختن یک فضاپیمای بتونی ایده معقولانه ای نیست همین امر باعث شده تا دانشمندان ناسا تلاش های بسیاری در این ضمینه انجام دهند و مواد گوناگونی را برای مقاومت در برابر این تشعشعات امتحان کنند مانند آلومنیوم، پلاستیک های پیشرفته و هیدروژن مایع که هر کدام دارای نقص هایی بوده و عملا قابل استفاده نمی باشد اما گزینه ای هوشمندانه برای رفع این مشکل وجود دارد :استفاده از یک میدان بزرگ الکترو مغناطیس برای محافظت فضانوردان .

می دانیم بار های هم نام یکدیگر را دفع میکنند ، پس می توان فضانوردان را در مکانی مستقر کرد که توسط یک میدان الکترومغناطیس احاطه شده و این میدان الکتریکی هم بار با تشعشعات ساطع شده از محیط باشد.البته بسیاری از کارشناسان در مورد احداث چنین پایگاهی بر روی ماه بدبین اند اما در میان آنها چارلز بولر و جان لین پژوهشگرا ناسا در مرکز فضایی کندی و مسئول تحقیق بر روی این پروژه عقیده دارند این کار قابل اجراست.بولر می گوید استفاده از میدان الکترومغناطیس برای حفاظت از ضانوردان ، ایده ای بود که در دهه 1950 ارائه شد اما طرح های داده شده بسیار ابتدایی و ناشیانه بود ولی طرح های امروز بسیار جامع و عملی است))

 طرح ارائه شده توسط بولر و لین شامل چندین گوی بزرگ با پهنای  5 متر است که بر فراز پایگاه استقرار فضانوردان قرار میگیرد .این حفاظ بزرگ قابلیت شارژ بسیار بالایی دارد و می تواند به یک میدان ایستایی الکتریکی 100 مگا ولتی تبدیل شود . هرچند مقدار این ولتاژ بسیار بالاست اما مقدار اندکی از آن جریان پیدا میکند در نتیجه نگهداری از آن نیروی زیادی لازم ندارد.

گوی های تشکیل دهنده این حفاظ از نوعی پارچه نازک و قوی ( مانند پوشش ضربه گیر مریخ نورد ها ) به همراه یک پوشش نازک از ماده ای رسانا مانند طلا ساخته می شود . این گوی های پارچه ای دارای قابلیت تا شدن برای آسان کردن حمل و نقل نیز هستند. .هنگامی که این حفاظ در محل خود قرار گرفت ، شارژ الکتریکی شده و گوی های تشکیل دهنده آن ، منبسط می شوند . سپس  حفاظ در بالای پایگاه استقرار فضا نوردان نصب می شود.مطمئنا یک آرایش دقیق از این گوی های بار دار می تواند میزان برخورد تشعشعات خطرناک را با فضانوردان و تجهیزاتشان به حد اقل برساند  .در بعضی جنبه های اضافی این طرح ، یک تور الکتریکی برای امنیت بیشتر در زیر حفاظ  تعبیه شده است.بولر و لین همچنان در حال طرح ریزی بهترین مدل از این حفاظ هستند که قطعا مهمترین قسمت آن نحوه قرار دادن گوی هاست برای پرتو های دو گانه که هم بار مثبت و هم بار منفی دارند . این حفاظ باید طوری عمل کند که پرتو هایی با بار منفی را به بالای پایگاه و پرتو های مثبت را به سوی سطح ماه منحرف کند.بولر و لین یک مدل سه بعدی ساخته اند که بسیار کار آمد است و میتواند به طور دقیق عملی شود .

این طرح هرچند مراحل پایانی کار خود را میگذراند اما هنوز مشکلات علمی- مهندسی حل نشده ای دارد ، به عنوان مثال وزش بادهای خورشیدی شامل الکترون و پروتون از میان این حفاظ مشکلات عمده ای را بوجود می آورد .

فضاپیماى کاوشگر مریخ(ادیسه) با فرستادن عکسهاى جالبی از مریخ از تغییرات قابل توجهى در سطح این سیاره طى سال هاى اخیر خبر داد.در این تصاویر شکل گیرى دره هاى کوچک و همچنین شکاف هاى جدید در سطوح سنگى این سیاره به خوبى پیدا است.

تصاویر جالب توجه که به وسیله  فضاپیماى نقشه بردار سراسرى مریخ گرفته شده نشان مى دهند که این سیاره بیش از آنچه که تاکنون تصور مى شده داراى سطح فعالى بوده است.این فضاپیما پنجمین سال ماموریت خود در فضا را طى مى کند و تصاویر آن از شکل گیرى دو دره کوچک تازه بر روى مریخ که در تصاویر سال ۲۰۰۰ دیده نمى شدند حکایت دارد که احتمالاً نشان دهنده وقوع زمین لرزه هایى در این سیاره است.به عقیده محققان تبخیر گاز دى اکسیدکربن منجمد موجود در ماسه ها در اثر وزش باد میتواند باعث جریان یافتن ماسه ها شود.همچنین تصاویر جدید از جابه جایى قطعات سنگى بزرگ در قسمت دیگرى از مریخ خبر مى دهند که در سال هاى قبل وجود نداشتند. احتمال دارد این جابه جایى ها از وزش بادهاى سهمگین یا لرزش به وجود آمده باشند.

مقدمه
يکي از عجيب ترين کشفيات انسان دسترسي به فضا است که پيچيدگي و مشکلات خاص خود را دارد. راه يابي به فضا پيچيده است، چرا که بايد با بسياري از مشکلات روبرو شد. مثلا

- وجود خلا در فضا
- مشکلات گرما و حرارت
- مشکل ورود مجدد به زمين
- مکانيک مدارها
- ذرات و باقي مانده هاي فضا
- تابش هاي کيهاني و خورشيدي
- طراحي امکانات براي ثابت نگه داشتن اشيا در بي وزني

ولي بزرگترين مشکل ايجاد انرژي لازم براي بالا بردن فضاپيما از زمين است که براي درک اين موضوع بايد به بررسي طرز کار موتورهاي موشک پرداخت.

در يک ديدگاه ساده، مي توان موتورهاي موشک را به آساني و با هزينه اي نسبتا کم طراحي کرد و حتي آن را به پرواز درآورد اما اگر بخواهيم مسئله را در سطح کلان بررسي کنيم با مشکلات و پيچيدگي هاي بسياري مواجه هستيم و اين موتورهاي موشک (و به خصوص سيستم سوخت آن ها) آنقدر پيچيده است که تا به حال تنها سه کشور توانسته اند با استفاده از اين فناوري انسان را در مدار زمين قرار دهند.
در اين مقاله ما موتورهاي موشک هاي فضايي را مورد بررسي قرار مي دهيم تا با طرز کار و پيچيدگي هاي آن ها آشنا شويم.

نکات پايه اي:

عموما وقتي کسي درباره موتورها فکر مي کند، خود به خود مطالبي درباره چرخش برايش تداعي مي شود.براي مثال حرکت متناوب پيستون در موتور بنزيني که انرژي چرخشي براي به حرکت در آوردن چرخ ها را توليد مي کند. و يا موتور الکتريکي که با توليد ميدان الکتريکي که با توليد ميدان مغناطيسي نيروي چرخشي براي پنکه يا سي دي رام توليد مي کنند. موتور بخار هم به طور مشابه کار مي کنند.
ولي موتور موشک از لحاظ ساختار متفاوت است. موتور موشک ها موتورهاي واکنشي هستند.اساس کار موتور موشک برپايه ي قانون معروف نيوتون است که مي گويد: "براي هر کنش واکنشي وجود دارد به مقدار مساوي ولي درجهت مخالف آن". موتور موشک نيز جرم را در يک جهت پرتاب مي کند و از واکنش آن در جهت مخالف سود مي برد.
البته تصور اين اصل (پرتاب جرم و سود بردن از واکنش) ممکن است در ابتدا کمي عجيب به نظر بيايد، چرا که در عمل بسيار متفاوت مي نماياند. انفجار، صدا و فشار چيزهايي است که در ظاهر باعث حرکت موشک مي شود و نه "پرتاب جرم".

بگذاريد تا با بيان چند مثال تصويري بهتر از واقعيت را روشن کنم:

يک اسلحه مقدار 1 انس فلز را به يک جهت و با سرعت 700 مايل در ساعت شليک مي کند و در واکنش شما را به عقب حرکت مي دهد.

? اگر تا به حال شير آتش نشاني را ديده باشيد، متوجه مي شويد که براي نگه داشتن آن بايد نيروي بسيار زيادي را صرف کنيد (اگر دقت کرده باشيد گاهي 2 يا 3 آتش نشان يک شير را نگه مي دارند) که در اين جا شير آتش نشاني مثل موتور موشک عمل مي کند.

شير آتش نشاني، آب را در يک جهت پرتاب ميکند و آتش نشان ها از نيرو و وزن خود استفاده مي کنند تا در برابر واکنش آن مقاومت کنند. اگر آن ها اجازه بدهند تا شير رها شود، شير به اين طرف و آن طرف پرتاب مي شود.

حال اگر آتش نشان ها روي يک اسکيت برد ايستاده باشند شير آتش فشاني آن ها را با سرعت زيادي به عقب مي راند.

اگر يک بادکنک را باد کنيد و آن را رها کنيد، بادکنک به پرواز در مي آيد، تا وقتي که هواي داخل آن به طور کامل خالي شود. پس مي توان گفت که شما يکم موتور موشک ساخته ايد. در اين جا چيزي که به بيرون پرتاب مي شود مولکول هاي هواي درون بادکنک هستند.

بسياري از مردم فکر مي کنند که مولکول هاي هوا اهميتي ندارند، در حالي که اينطور نيست. هنگامي که شما به آن ها اجازه مي دهيد تا از دريچه بادکنک به بيرون پرتاب شوند، بر اثر واکنش به وجود آمده بادکنک به جهت مخالف پرتاب مي شود.

کلیدهای میانبر
کا 850 با دوربین 5 مگا پیکسل
ساخت گوشی‌های لوکس با استفاده از طلا
گوشی رایگان هدیه بگیرید
تشخیص Invisible
Dreamingsoft 123 Flash Menu v3.2.0.1309
کدهای مخفی گوشیهای نوکیا
20 دلیل جهت استفاده از FF به جای IE
معنی نام کشورها
استقلال
ميلاد حضرت فاطمه زهرا (س) و روز زن مبارك
مرد عنکبوتی!!
دانلود
کنکور 86 از نگاه دوربین